GOŃCZY POLSKI - WZORZEC RASY

Kraj pochodzenia: Polska.
Data publikacji obowiązującego standardu: 1983 r. (uzupełniony w 2000 r. w zakresie rozszerzenia dopuszczalnych umaszczeń)
Użytkowanie: Używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające i lisy na terenach górskich południowej Polski. Charakterystyczny melodyjny gon o zmieniającej się tonacji, u suk znacznie wyższy.
Klasyfikacja FCI: Rasa uznana przez FCI w 2006r - nr 354

ZARYS HISTORYCZNY:
Gończy polski jest rodzimą polską rasą, występującą na terenie Polski południowej (Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale).

WYGLĄD OGÓLNY I WAŻNE PROPORCJE:
Pies lekkiej, zwartej, sprężystej budowy (o cieńszym kośćcu niż ogar polski) świadczącej o dużej ruchliwości i odporności na trudne warunki pracy w terenach górskich. Średniego wzrostu, nie przekraczający 60 cm, o sylwetce prostokątnej (9:10).

ZACHOWANIE - CHARAKTER:
Zrównoważony, łagodny, jest psem brawurowo odważnym, ale też roztropnym, inteligentnym, podatnym na tresurę. Nieagresywny, ale nieufny w stosunku do obcych. Nieoceniony stróż.

GŁOWA: 
Szlachetna, proporcjonalna do całości. Mózgoczaszka tej samej długości co kufa, lekko wypukła. Guz potyliczny wyczuwalny, ale nie wyrazisty. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałdą w kątach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, pełny komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ciemnobrązowe o łagodnym wyrazie, nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości, osadzone nisko na wysokości zewnętrznego kąta oka. U nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką, jedwabistą sierścią.

SZYJA:
Średniej długości, muskularna, dość gruba, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

TUŁÓW:
Grzbiet prosty, dobrze umięśniony. Kłąb zaznaczony. Lędźwie szerokie, dobrze umięśnione. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany.

OGON:
Sięgający do stawu skokowego, średniej grubości, dobrze pokryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu nieco powyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie oglądane od przodu proste. Odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Łopatki długie, skośnie ustawione. Ramiona ustawione w stosunku do łopatki pod kątem lekko rozwartym. Łokcie skierowano do tyłu, nic odstające, ani zbyt mocno przylegające. Przedramiona proste, suche, przekrój kości owalny. Śródręcza suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy zwarte, lekko owalne. Palce wypukłe, lekko wysklepione. Pazury ciemne. Opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne oglądane od tyłu proste. Uda szerokie, muskularne. Podudzia silnie umięśnione. Stawy skokowe nisko osadzone, Łapy jak u kończyn przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty, obfitszy zimą, słabszy latem. Na głowie i uszach włos krótki, jedwabisty. Umaszczenie czarne, wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane i rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczami, na kufie, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.

WZROST: Wysokość w kłębie: psy 55 - 59 cm, suki 50 - 55 cm.
WAGA: Wzorzec nie określa
(wg. obserwacji własnych 22-27 kg, w zależności od wzrostu)

WADY:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być" traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy; za długi lub za krótki tułów; wysokonożność; jasne, okrągłe oczy; zbyt cienka kość; niedostatecznie wyraźnie odgraniczone podpalanie; zbyt rozległe podpalanie.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.

UWAGA: 
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
źródło:

 

---

OGAR POLSKI - WZORZEC RASY

Kraj pochodzenia: Polska

Data publikacji obowiązującego standardu: 15.11.1966 r.

UŻYTKOWANIE: Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy, sarny i dziki, a także na dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie zakaz polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z ogarami poluje się w całym kraju wyłącznie na dziki i lisy. Ogar polski, podobnie jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym oszczekiwaniem, przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki - wyższym. To oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy - gonem.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies średniej wielkości, o mocnej, muskularnej, raczej ciężkiej budowie, dającej mu znaczną wytrzymałość, lecz nie szybkość.

WAŻNE PROPORCJE:
Sylwetka formatu prostokątnego, długość tułowia jest nie co większa niż wysokość w kłębie.

GŁOWA:
Dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości prostokąta. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, mózgoczaszka szeroka, umiarkowanie wysklepiona miedzy uszami, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, guzowatość potyliczna bardzo wyraźna. Stop dobrze zaznaczony.
Trzewioczaszka: Nos duży, szeroki i ciemny. Kufa długa, z profilu głęboka i tępo zakończona, nie klinowata ani spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Górna linia kufy z linią czołową tworzą kąt rozwarty. Wargi górne grube ze zwisającymi faflami, w kątach warg tworzą się wywinięte na zewnątrz fałdy. Uzębienie mocne, białe, pełne, zgryz nożycowy. Oczy nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, u starszych psów dolne powieki mogą być obwisłe. Uszy wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom, szczelnie do nich przylegają.

SZYJA:
Średniej długości, o prostej linii karku, muskularna, dość gruba, zwłaszcza przy barkach, luźna skóra tworzy sfałdowane podgardle.

TUŁÓW:
Górna linia prosta. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony. Lędźwie stosunkowo krótki. Zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, umiarkowanej szerokości, o znacznej pojemności. Zebra prawdziwe i rzekome są długie i dobrze wysklepione, ustawione prawie pionowo. Linia dolna: brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie.

OGON:
Gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty, w powolnym ruchu uniesiony nieco do góry, lecz nie zakręcony. Podczas gonu pies trzyma go poniżej linii grzbietu z lekkim odchyleniem na bok. Pokryty dłuższym włosem od spodu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie muskularne o mocnym kośćcu, oglądane od przodu proste, równolegle ustawione, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione. Długość nóg równa się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej. Łopatki długie, skośno ustawione, dobrze umięśnione. Łopatka tworzy z ramieniem kąt ok. 100o. Ramiona średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu. Łokcie powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani odstające. Przedramiona długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach. Nadgarstki szerokie, bez zgrubienia i śladów krzywicy. Śródręcza dość krótkie i ustawione lekko dosiebnie. Łapy ściśle zwarte, okrągłe, palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami. Pazury grube, czarne, przy palcach białych są barwy rogowej.
Kończyny tylne oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyły proste równoległe. Udo długie, szerokie i muskularne. Kąt w stawie biodrowym ok. 100o. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Podudzia średniej długości, o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie skierowane do tyłu. Stawy skokowe dobrze wątkowane. Kość piętowa mocna. Śródstopia dość długie i ustawione prawie pionowo. Łapy jak u kończyn przednich.

CHODY:
Powolny kłus. Podczas gonu niezbyt szybki galop.

SKÓRA:
Na tułowiu i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy zmarszczki, a na podgardlu fałdy.

OKRYWA WŁOSA:
Włos na głowie, kufie , uszach i nogach krótki, gładki, na pozostałych częściach ciała średniej długości, gruby i twardy. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Pod włosem okrywowym występuje gęsty i miękki podszerstek.
Umaszczenie - sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do ogona, boki tułowia i wierzch ogona.; na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz nogach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej umaszczone. Dopuszczalne są: biała strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona.

WZROST I WAGA:

Wysokość w kłębie:
- psy: 56 - 65 cm
- suki: 55 - 60 cm

Waga:
- psy: 25 - 32 kg
- suki: 20 - 25 kg

WADY:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Słabo rozwinięte łuki nadczołowe i guzowatość potyliczna; spiczasta lub niedostatecznie głęboka kufa; zbyt długi lub krótki i odstające uszy; czarne umaszczenie kufy; jasna barwa oczu; braki w uzębieniu; cienki i długi za krótki, słabo owłosiony albo zakręcony ogon; cienka, miękka sierść; brak podszerstka.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w worku mosznowym.